جهان را حسن او سر پای میزد

بتلخی پسته شورش دلازار

بشیرینی چو شکر تیز بازار

رخش لاف جهان آرای میزد

خطی چون مشک و رویی همچو ماهی

چو گل در بر فگنده خوابگاهی

شده سرو بلندش بر زمین پست