دلش در پای دلبر سرنگون شد

هزاران دانه خون بر رخش ریخت

بدانسان غمزه او دل ربودش

که گفتی غمزه خون آلود بودش

سر خود برگرفت و رفت خون شد

چو مرغی در میان دام میسوخت

وزان آتش چو عود خام میسوخت