ترا روی نکو باید نه شاهی

ز صد گونه هنر یک فصل کم گیر

چو هم نیکو بود هم خوش، گدایی

بسی خوشتر ز ناخوش پادشایی

نکو رویست او دیگر چه خواهی

شکر چون در صفت افتاد شیرین

شکر خور، می چه پرسی از کجاست این