نکو رویست او دیگر چه خواهی

چو هم نیکو بود هم خوش، گدایی

بسی خوشتر ز ناخوش پادشایی

ترا روی نکو باید نه شاهی

شکر چون در صفت افتاد شیرین

شکر خور، می چه پرسی از کجاست این

گدایی سر که و شاهیست شکر