لبم را خود صفت نتوان که چونست

چو برقی باز میدوزد به رعدم

کجا آرد بلوری در برم تاب

که از شرم تنم شد سیم سیماب

که وصف او ازین عالم برونست

ز تری آب حیوان ناپدیدست

که از شرم لبم ظلمت گزیدست