که از شرم لبم ظلمت گزیدست

لبم را خود صفت نتوان که چونست

که وصف او ازین عالم برونست

ز تری آب حیوان ناپدیدست

بلب گه جان دهم گه جان ستانم

ز خوبی هیچ باقی میندانم

لبم گر بادهیی بخشد بساقی