بلب گه جان دهم گه جان ستانم

که وصف او ازین عالم برونست

ز تری آب حیوان ناپدیدست

که از شرم لبم ظلمت گزیدست

ز خوبی هیچ باقی میندانم

لبم گر بادهیی بخشد بساقی

از آن مستی نماند هیچ باقی