گل بی دل گلابی گشت از درد

تو گفتی نرگسش سرخی ازان داشت

که از خون ریزیش گلرخ نشان داشت

چو زلف عنبرین بفشاند از گرد

چو از بستر کلاه آورد برماه

فلک پیشش کله بنهاد بر راه

چو دست در فشان بر خط نهاد او