چو باد صبحدم بر روی گل جست

فشاندند آب گل بر چهره گل

چو هر دم آتشی در نی نشیند

چنان آتش بآبی کی نشیند

بآزادی رسید آن سرو سر مست

گل بی دل چو قصد این جهان کرد

دو نرگس برگشاد و خون روان کرد