بآخر آتشی در بلبل افتاد

گهی میزد بصد گونه پر و بال

گهی در روی گل نظاره میکرد

گهی چون گل قبا را پاره میکرد

ز شاخ سبز پیش آن گل افتاد

میان خاک و خون چندان بسر گشت

که از پای و سر خود بیخبر گشت