مپرس از من که من چونم درین حال

تویی ماهی کناری خون فشانده

مرا ماهیست تا حالیست بی تو

که از ماهم شبی سالیست بی تو

فرومانده چو مرغی بی پر و بال

نه روی آنکه سازم چاره کار

نه برگ آنکه ماند گل چنین زار