فرومانده چو مرغی بی پر و بال

مرا ماهیست تا حالیست بی تو

که از ماهم شبی سالیست بی تو

مپرس از من که من چونم درین حال

نه روی آنکه سازم چاره کار

نه برگ آنکه ماند گل چنین زار

ز دست تو من کار اوفتاده