که بر چشمش نشد فال تو فیروز

که دید آخر چنین چشمی فسون خیز

که دست غمزه بگشاید بخونریز

که دید آخر چنین خالی دلفروز

که دید آخر چنین رویی چو خورشید

که پنهان داریش در سایه بید

دریغا چون تویی تنها بمانده