که دید آخر چنین رویی چو خورشید

که دست غمزه بگشاید بخونریز

که دید آخر چنین خالی دلفروز

که بر چشمش نشد فال تو فیروز

که پنهان داریش در سایه بید

دریغا چون تویی تنها بمانده

بتنهایی درین صحرا بمانده