در آخر گشت خشم آلود و خاموش

نه بتوان گفت باتو آنکه گفتم

ندارد برگ گل چندانکه گفتم

از اول در وفا میزد دلش جوش

کنون گر صد سخن برهم بتابم

یکی را باز میندهد جوابم

چو دیواری باستادست خاموش