کجا یک لحظه پروای نزولست

اگرچه خاص هر شب چون رسولی

کند بهر تو نورالله نزولی

ترا از بس که غوغای فضولست

که هرگز غفلت آمد مست مانده

چو دستی شد مثل بر دست مانده

نه با آن دست کار تو دهد ساز