صبوری کن که تا هرمز ز مستی

که ای ماه فلک را بر زمین جفت

شبت خوش باد و روزت باد فرخ

لبت شهد و برت سیم و گلت رخ

چنین گردد که تو امروز هستی

مبادت جز نشاط و عیش پیشه

بکام دوستان بادی همیشه