دل همچون صدف از صبر کن پر

ز دست آسان رود گر هست صد گنج

بیک جوزر چو از تو صد عرق ریخت

نیاری پیش مردم بر طبق ریخت

که تا آن قطره باران شود در

کنون با هرمز آشفته آیم

زمانی با حدیث رفته آیم