بروی او روانه جوی خون گشت

بگفت این و ز نرگسهای مخمور

فرو بارید مروارید منثور

ز سوز عشق سروش سرنگون گشت

هوای گل چو نیرنگ بلا زد

دلش چون ذرهیی دم در هوا زد

ز بس کز دیده خون بگذشت بر وی