ز بس کز دیده خون بگذشت بر وی

بروی او روانه جوی خون گشت

هوای گل چو نیرنگ بلا زد

دلش چون ذرهیی دم در هوا زد

بزاری دایه گریان گشت بروی

بپاسخ گفت ای هرمز دگر نیز

نخواهم خوردنت خون جگر نیز