بزاری دایه گریان گشت بروی

هوای گل چو نیرنگ بلا زد

دلش چون ذرهیی دم در هوا زد

ز بس کز دیده خون بگذشت بر وی

بپاسخ گفت ای هرمز دگر نیز

نخواهم خوردنت خون جگر نیز

چو جان گلرخم از تست زنده