نهان میکرد گل در زیر سنبل

ز گفت دایه گل تشویر میخورد

از آن تشویر شکر شیر میخورد

ز شرم او عرق میریخت از گل

بر دایه دلی پر غم نشسته

ز خجلت بر گلش شبنم نشسته

بآخر دایه مسکین برون شد