بر دایه دلی پر غم نشسته

از آن تشویر شکر شیر میخورد

ز شرم او عرق میریخت از گل

نهان میکرد گل در زیر سنبل

ز خجلت بر گلش شبنم نشسته

بآخر دایه مسکین برون شد

کنون بشنو که حال هر دوچونشد