ابا موبد و پهلوان سپاه

که چشم بد از فر تو دور باد

نشست تو در گلشن و سور باد

به پرده سرای آمد از بیشه شاه

همی خواند لشکر برو آفرین

که بی تو مبادا کلاه و نگین

به خرگاه شد چون سپه بازگشت