همی خواند لشکر برو آفرین

نشست تو در گلشن و سور باد

به پرده سرای آمد از بیشه شاه

ابا موبد و پهلوان سپاه

که بی تو مبادا کلاه و نگین

به خرگاه شد چون سپه بازگشت

ز دادنش گیتی پرآواز گشت