چو من درزاد خویش از بیست طاقم

شبت خوش باداینک رفتم ای دوست

چو سالم نیست بیست از من میازار

زکوه از بیست باید داد ناچار

مکن چون بیست عقد از جفت ساقم

چو مقصود من از تو هست دیدار

تو چون من باش اگر هستی خریدار