همه در آسیای او فرو شد

گل از دل دانهیی در خورد میکاشت

بعشرت آسیا بر گرد میداشت

چه شادی و چه غم آنجا که او شد

ندانستند از اول این جهان را

که آخر چه درآید از پس آنرا

جهان با یک شکر صد نیش نی داشت