جهان با یک شکر صد نیش نی داشت

همه در آسیای او فرو شد

ندانستند از اول این جهان را

که آخر چه درآید از پس آنرا

دمی شادیش سالی غم ز پی داشت

اگر گل بر جهان خندید یک روز

ببین کز شیشه گریان شد بصد سوز