دمی شادیش سالی غم ز پی داشت

ندانستند از اول این جهان را

که آخر چه درآید از پس آنرا

جهان با یک شکر صد نیش نی داشت

اگر گل بر جهان خندید یک روز

ببین کز شیشه گریان شد بصد سوز

ز دنیا آدمی را خرمی نیست