ز تن چون گندناسر میدرودند

سپه داران سپه در هم فگندند

صلای مرگ در عالم فگندند

چو برگ گندنا تیغی ربودند

ز بس خون کرد و لشکر ریخت در راه

ز عکس خون شفق شد چهره ماه

ز خون و خوی مشام خاک بگرفت