ز بس خون کرد و لشکر ریخت در راه

صلای مرگ در عالم فگندند

چو برگ گندنا تیغی ربودند

ز تن چون گندناسر میدرودند

ز عکس خون شفق شد چهره ماه

ز خون و خوی مشام خاک بگرفت

زمین را ره نماند افلاک بگرفت