زمین را ره نماند افلاک بگرفت

ز بس خون کرد و لشکر ریخت در راه

ز عکس خون شفق شد چهره ماه

ز خون و خوی مشام خاک بگرفت

جهان از سرکشان آن روز جان برد

زمین از گرد، سربر آسمان برد

بآخر با دلی چون شمع سوزان