چکان مرغ صراحی را ز منقار

شکم چون مشک در بالاگرفته

شراب و ابگینه راز کرده

بسوی شیشه سنگ انداز کرده

چو خال سیب شیرین، دانه نار

گل خوش رنگ زیر خوی نشسته

قدح تا گردن اندر می نشسته