گل خوش رنگ زیر خوی نشسته

بسوی شیشه سنگ انداز کرده

چکان مرغ صراحی را ز منقار

چو خال سیب شیرین، دانه نار

قدح تا گردن اندر می نشسته

ز اشک و گریه تلخ صراحی

شکرخنده زده مشتی مباحی