ز اشک و گریه تلخ صراحی

چو خال سیب شیرین، دانه نار

گل خوش رنگ زیر خوی نشسته

قدح تا گردن اندر می نشسته

شکرخنده زده مشتی مباحی

ز شادی و نشاط باده نوشان

در افگندند خرقه خرقه پوشان