سراپای جهان، روی تودیدم

ز بس کز انتظار رویت ای ماه

نهادم گوش بر در، چشم بر راه

هر آوازی که بود، از تو شنیدم

چو در جان خودت پیوسته بینم

چرا پس ز انتظار تو چنینم

همه روزم بغم در تا شب آید