چو در جان خودت پیوسته بینم

نهادم گوش بر در، چشم بر راه

هر آوازی که بود، از تو شنیدم

سراپای جهان، روی تودیدم

چرا پس ز انتظار تو چنینم

همه روزم بغم در تا شب آید

چو شمعم خود بشب جان بر لب آید