عرق بر روی چون مهپاره شاه

که بودش آبله بسیار بر پای

ز گرما روی خسرو پر عرق شد

چه میگویم که ماهش پر شفق شد

چو پروین بود بر رخساره ماه

ز بی آبی چنان خسرو فروماند

که صد دریای آب از رخ فروراند