ز بی آبی چنان خسرو فروماند

چه میگویم که ماهش پر شفق شد

عرق بر روی چون مهپاره شاه

چو پروین بود بر رخساره ماه

که صد دریای آب از رخ فروراند

زبان بگشاد کای بینای بینش

سر مویی ز فیضت آفرینش