زبان بگشاد کای بینای بینش

چو پروین بود بر رخساره ماه

ز بی آبی چنان خسرو فروماند

که صد دریای آب از رخ فروراند

سر مویی ز فیضت آفرینش

فرو ماندم ز بی آبی درین راه

که من صد ساله غم دیدم درین ماه