فرو شست از غبار و گرد راه او

زمانی بر سر آن آب بنشست

ز جان آتشینش تاب بنشست

خط مشگین و روی همچو ماه او

از آن معنی غباری بود شه را

که از خطش غباری بود مه را

چو شد سیراب آمد کبک یادش