چو شد سیراب آمد کبک یادش

فرو شست از غبار و گرد راه او

از آن معنی غباری بود شه را

که از خطش غباری بود مه را

ولی تاکبک گفتی برد بادش

نگاهی کرد از هر سوی بسیار

ندید از کبک در کهسار دیار