گهی باب کتاب رشک خواندی

بمانده جمله شب چون ستاره

عجب در صورت آن نقش پاره

گهی بر روی صورت اشک راندی

چه گریاران همی دادند پندش

نیامد پند ایشان سودمندش

بدل میگفت ای دل چندم از تو