که گویی ابر شد و اتش فشان گشت

چو درد من سری پیدا ندارد

شب یلدای من فردا ندارد

ز آهم آسمان هر شب چنان گشت

همی هرجا که برخیزد غباری

شود هر ذره از آهم شراری

چگویم من که آن سرگشته چون بود