فغان میکرد کای دانای رازم

شرابش از خم خون جگر بود

دران آتش بدانسان سخت میسوخت

که از تفش تو گویی تخت میسوخت

ز حد بگذشت سوز من، چه سازم

بآه سینه شب زنده داران

بخون دیده پرهیزگاران