ز حد بگذشت سوز من، چه سازم

دران آتش بدانسان سخت میسوخت

که از تفش تو گویی تخت میسوخت

فغان میکرد کای دانای رازم

بآه سینه شب زنده داران

بخون دیده پرهیزگاران

بدان آبی که از چشم گنه کار