بدان آتش که در وقت ندامت

که دارد کشته مظلوم در بر

بدان بادی که مرد دست کوتاه

برآرد از جگر وقت سحرگاه

بود در سینه صاحب سلامت

بباد سرد از جان کریمان

بآب گرم از چشم یتیمان