ز سر در پیش پایی پیشم آمد

ز رسوا گشتن خود می بترسم

اگر زین راز چیزی زو بپرسم

ز دست دل بلایی بیشم آمد

چو جایی بود خالی و کسی نه

خصوصا در میان دوری بسی نه

درین اندیشه چون آشفته حالی