درین اندیشه چون آشفته حالی

ز سر در پیش پایی پیشم آمد

چو جایی بود خالی و کسی نه

خصوصا در میان دوری بسی نه

درافگند از سر رمزی سوالی

بدو گفت ای سبک پی از کجایی

که داری در دل ما آشنایی