که داری در دل ما آشنایی

درین اندیشه چون آشفته حالی

درافگند از سر رمزی سوالی

بدو گفت ای سبک پی از کجایی

خبر ده از نژاد خویش ما را

که آمد شبهتی در پیش ما را

لب هرمز ازان بت باز خندید